Ezan hate xwendin û min li pey ezanê qamet girt û min wekî rojên xwe yên zarokatiyê dest bi nimêjê kir. Min çar rikiyat nimêja xwe kir û min silav da û ez bi awayê çarmêrgî rûniştim. Pirr nebihurî miezîn dîsan ezan xwend. Min dilê xwe de gote ‘’Gelo ev îmamê ku ez nû dibînim dê gaveke din xwe aşkere bike. Hele derewîn e yan na rastîn e?’’ Mele di destê wî de kaxezeke pirr piçûk bi gavên sakîn û aram ên bi rêkûpêk ber bi mîmberê ve çû.

 Ji Xwedê re îbadetê bikin û bi wî re mekevin şirîkiyê. Ji diya xwe re, ji bavê xwe re, ji sêwiyan re, ji kesên bêçare re, ji cîranên dûr û nêz re, ji hevalên nik xwe re, ji rêwingan re, ji kesên berdest û bindestên we re wefadariyê û rindiyê bikin. Bêşik, Xwedayê Alemîn ji kesên jixwehez û xwepesînineran hez nake. Nîsa, 4/36.