Merhabalar, bir önceki yazımın devamı olan yazı ile karşınızdayım. Bu yazıda, daha yakından tanıdığınız birkaç ismi anlatacağım size. Daha doğrusu “ifşa edeceğim” desem yeridir, benim sinirlerimi bozuyorlar. Neticede ne dedik bir önceki yazıda, günümüzdeki tekelleşmeden bahsedeceğim. Devamı İçin Tık Tık
Phubbîng; peyveke piştî ku teknolojiyê di jiyana me de desthilatdarî çêkir di sala 2013î de hatiye afirandin. Bihevgîna van herdu peyvên îngilizî “phone” (telefon) û “snubbing” (kêmdîtin, ji mirovan neyê hesibandin) hatiye pê. Bi kurtebirî, eger însanê hember we bi we re napeyive û wextê ku peywendiyê bi we re danayine hingê ev tê wateya “phubbingê”, ji kesê vê yekê tevdigerîne re jî “phubber” tê gotin efenîm. Devamı İçin Tık Tık
Şemseddin Sami tarafından yazılıp 1889-1898 yılları arasında İstanbul’da yayınlanmış olan ve adı “Özel Adlar Ansiklopedisi” anlamına gelen “Kamus’ul A’lam”, tarihteki ilk Türkçe ansiklopedidir. Devamı İçin Tık Tık
Kürt sözlü edebiyatının eksenini oluşturan aşık (halk ozanı) geleneğinin son iki yüzyıldaki en önemli ismi Evdalê Zeynikê’dir. Ahmet Aras’ın kaleme aldığı aynı isimli kitap, Evdalê Zeynikê’nin Kürtlerin Homeros’u olduğunu kanıtlayan bilgi, belge ve anlatımlarla dolu. İlyada ve Odessa yazarı olduğu söylenen antik Yunan şairi Homeros, Akdeniz kıyılarını dolaşarak sanatını icra eder, hünerini gösterir, marifetlerini ortaya dökermiş. Evdalê Zeynikê ise ‘serhat’ diye bilinen Ağrı, Kars, Iğdır, Muş, Erzurum, Van illerini dolaşmakla kalmamış; aynı zamanda İran’a, Rusya’ya geçip aşıklararası atışmalara katılmış.
Selamlar efenim. Nasılsınız diyeceğim fekat muhtemelen sizler de kötüsünüzdür. Berbat gündem, savaş ve ölüm haberlerinin arasında gezinirken gözüme ilginç bir kelime ilişti: Kebikeç. Etimolojiye ve bilgiye olan merakım beni araştırmaya itti ve ilginç bilgilere rastladım. Malumuz, yeni bir şey öğrenince gözlerim döne döne anlatmazsam olmaz.
İspanya, İran, Danimarka ve Türkiyenin, Almadóvar, Kiarostami, Lars von Trier, Zeki Demirkubuz, Nuri Bilge Ceylan gibi öne çıkan yaratıcı-yönetmenleri tarafından üretilmiş kadın merkezli filmlerin ortak özellikleri üzerine yetkin bir inceleme. Pekerman hikâyelerin merkezinde yer alan kadınlara odaklanıyor ve bu karakterlerin film mekânıyla kurduğu bağlara, Deleuze ve Guattarinin geliştirdiği şizoanaliz perspektifinden, “kadın – oluş” ve “azınlıksal” kavramlarının imkânlarından yararlanarak bakıyor.
